4 maanden geleden hebben mijn vriend en ik ons ingeschreven bij een bedrijf dat huizen verhuurd. In onze stad is de wachtlijst erg lang, dus we hadden er rekening mee gehouden dat het nog lang zou gaan duren alvorens we dan eindelijk konden gaan samenwonen. Afgelopen maandag zijn we door hen gebeld, we zijn gaan kijken en perfect! Dus donderdag het contract getekend waarbij we gelijk de sleutels kregen overhandigd.
We kunnen gaan verhuizen: CHAOS! We vliegen van hot naar her, vaste afspraken vervallen. We hebben immers maar kort de tijd om te verhuizen. Overal staan dozen, tassen, verfblikken en gereedschap. Ik slaap op een matras op de grond, eet veel afhaal, loop in mijn oude kleding en met verf in mijn haren, totaal geen rust en totale chaos.
Plots, denk ik: van alleen naar samenwonen, niet meer mijn vertrouwde “huisgenoten”, andere buren, andere meubels….ALLES IS ANDERS. Eigenlijk zonder voorbereiding, totaal onverwacht, zomaar, snel, opeens verhuizen….plots!
Maar samen weten we WAT, WAAR en WANNEER en HOE WIJ het willen hebben. Wij hebben een beeld van hoe het gaat worden. We weten welke chaos het met zich meebrengt maar dat daar ook weer een eind aan komt. Hier stellen we ons flexibel op in en passen ons aan. Dan maar niet die vaste afspraak door laten gaan en fast food in plaats van verse boontjes, want het resultaat dat is wat we willen.
Als kind zijnde heb je niet veel in te brengen, zeker niet over wel of niet verhuizen. Wat als je nu wilt dat alles blijft zoals het nu is? Je het liefst wilt blijven doen wat je altijd doet? Je alleen maar kan slapen in je eigen bed in je eigen kamer, met al je spulletjes op hun vaste eigen plaats omdat je dat een veilig gevoel geeft? En dan op een dag moeten al jouw spullen worden ingepakt. Je bed ook! Je matras ligt zomaar op de grond. Je snapt niet waarom iedereen om je heen zo anders doet. Mama zegt vandaag hoef je niet te douchen. Je wilt douchen, je doucht altijd ‘s morgens!!!! Mama wordt boos. Het huis wordt leeg. De radio kan niet meer aan. Je gaat in een grote gele vrachtauto mee, mag voorin zitten. Een ander huis, groot, leeg. Het broertje schreeuwt. Het huis klinkt hol, je doet je handen voor je oren….loopt weg. Dwalend door het lege huid zie je opeens iets bekends: rood-wit. Het slt van een douchedeur. Dezelfde als in het andere huis. Hij gaat open- dicht, open-dicht en open dicht, rood-wit, rood-wit, rood-wit. Mama zoekt je en vind je…. Met je kleren en al aan onder de douche staan.
Noukie (14-9-2005)
